ضرورت سعه ی صدر مذهبی؛بحثی در باره ی کسی که روزه می گیرد و کسی که روزه نمی گیرد

1. به وضوح می توان مشاهده کرد که بخش قابل توجهی از شهروندان،روزه نیستند؛ متاسفانه بسیاری از مذهبی های ما یا این واقعیت را انکار می کنند و یا به شیوه ای تکفیرمانند با این افراد رفتار می کنند.

آیا این شیوه ی برخورد با مساله،سازنده است؟ آیا نمی توان شیوه ی بهتری را به کار برد؟

2. دلیل این روزه نگرفتن چیست؟سیستم حاکمه نقش بسیار مخربی بر اعتقادات مردم داشته است،من این "نقش بسیار مخرب" را دلیل عمده ی این "دین زدگی"_به خصوص در مورد نسل جوان و یا به عبارت بهتر نسل بعد از انقلاب_ می دانم،البته می توان دلایل دیگری_از قبیل "بر سرکار بودن سیستمی عملاً لائیک در کردستان عراق و تاًثیر آن بر این سوی مرز"_ را هم برشمرد.

3. اگر کسی به گونه ای منطقی به این مساله بنگرد،مشکلی را در آن نمی بیند،یک فرد به گونه ای رفتار می کند و فرد دیگر آن شیوه را نمی پسندد و به آن عمل نمی کند،این چه اشکالی دارد؟چرا نسل تازه همواره باید از نسل گذشته پیروی کند؟ریش سفیدان_و یا به تعبیر عامتر "سنتی ها"_از چه می ترسند؟از "از راه به در شدن جوان ها"؟

4. به یاد دارم که در داستان نبوت حضرت موسی_که در یکی کتاب های قرآن دوره ی دبیرستانم ذکر شده بود_ خداوند در سومین(؟) دستور،او را به سعه ی صدر در برخورد با مردم سفارش کرد،به نظر من "جامعه ی روزه بگیر ما" فراموش کرده است که "آن چیز دیگر" را هم تحمل کند،می توانیم به یاد همدیگر بیاوریم که "تحمل کردن" خیلی سخت نیست.

پربارترین برنامه

· لازم است که در ابتدا از دوستان گرامی گلایه کنم که چرا کسی نظر نمی دهد،وقتی شما نظری نمی دهید،من هم نمی توانم به نقاط ضعف و قوت خودم در زمینه ی مطلب مورد بحث_از دیدگاه نظردهندگان_آگاه شوم و این بازده کار را پایین می آورد.

· بحث امروز در مورد یکی از برنامه های یکی از رسانه های پرنفوذ خارج از کشور_و نه عملکرد کلی آن رسانه_ است و امیدوارم که یادداشت امروز بتواند نقطه ی شروعی برای یک رشته بررسی ها در مورد موضوع "رسانه" و همچنین کارنامه ی شماری از رسانه های داخل و خارج کشور باشد،تلاش خواهم کرد که بخش قابل توجهی از نگاهم را به رسانه های ملت های (و یا قومیت های) زندگی کننده در کشور ایران و همچنین رسانه های شهری و استانی اختصاص دهم،در انتظار پیشنهاداتتان هستم.

1. در نخستین ساعت بامداد پنجشنبه بیست و یکم شهریور 87 شاهد پخش برنامه ی تفسیر خبر از شبکه ی خبری فارسی صدای آمریکا (VOAPNN) بودیم،حضور "علیرضا نوری زاده" در آن برنامه_به سبب حضور در یک سمینار_بسیار کوتاه بود و بیشتر وقت برنامه با سخن های "محسن سازگارا"،"علیرضا حقیقی" و "جمشید چالنگی"(مجری برنامه) گذشت.

2. بعد از خداحافظی علیرضا نوری زاده با مجری برنامه،محسن سازگارا در مورد این که "بنیان تفکر حاکم بر رهبری ایران اساساً تفاوتی با شیوه ی نگرش کلی رهبر القاهده به مسائل جهان و بخصوص دنیای اسلام ندارد" سخن گفت و سپس علیرضا حقیقی تفسیری مخالف با نظر سازگارا را ارائه داد که این باعث شد که تقریباً تا انتهای برنامه،این بحث_و یا به عبارت بهتر "درگیری"_ ادامه یابد،این تقابل_دراین میزگرد،خصوصیاتی داشت که به نظر من،برنامه ی آن شب را به یکی از بهترین میزگردهای چند سال اخیر بدل ساخت.

3. دو چیز در این میزگرد جالب توجه بود؛یکی آرامش و متانت "حقیقی"_که حتی زمانی که مهمان دیگر به او لقب "فقیه شیعه" داد،به هم نخورد_ و دیگری همراهی غیرمستقیم مجری با نظرات "سازگارا"_که بارها دیده شد.

4. شمار بسیاری از افراد عقیده دارند که صدای آمریکا به "افرادی که به گفتمان براندازی اعتقاد ندارند" اجازه ی ابراز وجود نمی دهد و نمی گذارد که آن ها از این رسانه ی قوی استفاده کنند،من با این افراد هم نظر نیستم،درست است که رسانه ی مذکور به گونه ای غیرمستقیم درصدد براندازی آخوندهای حاکم بر ایران است ولی مهم است که ببینیم همین رسانه فردی مثل "صادق زیباکلام" را نه تنها_به برنامه ی یادشده_دعوت می کند،بلکه وقتی که او شروع به "دفاع کور غیرمستقیم" از کارهای نادرست حاکمان ایران می کند و اصلاً هم به تذکرهای پی در پی مجری نسبت به کمبود وقت توجه نمی کند و حرفش را هم چنان ادامه می دهد،مجری برنامه نه تنها به او بی احترامی نمی کند،بلکه در هفته های بعد او را دوباره به برنامه دعوت می کند.

5. ما می توانیم به حرف های یکدیگر گوش کنیم(و "گوش کردن" متفاوت است با "شنیدن") و این یک ویژگی خوب است که یک بحث می تواند داشته باشد.

کشتن یک لذت،تاراج یک انسان

آفریقا،سومالی،"واریس دیری"، سفیر سازمان ملل متحد در زمینه ی مبارزه با ختنه زنان،از دفتر خاطرات:

"...آن شب، هیجان زده بیدار ماندم. ناگهان مادرم را دیدم که بالای سرم ایستاده است.هوا هنوز تاریک بود، قبل از سحر، زمانی که تاریکی کم کم جای خود را به روشنایی می داد و سیاهی آسمان به خاکستری می‌گرایید. او با اشاره به من فهماند که ساکت باشم و دستش را بگیرم. من پتوی کوچکم را پس زدم و خواب آلود، تلو خوران، به دنبال او راه افتادم. حالا می‌دانم چرا دختران را صبح زود با خود می‌برند. می‌خواستند قبل از آن که کسی بیدار شود، آنها را ببرند تا صدای فریادشان شنیده نشود. در آن لحظه، هر چند گیج بودم،به سادگی،آنچه می‌گفتند را انجام می دادم. ما از محلی که زندگی می‌کردیم دور شدیم و به سمت دشت رفتیم. مادرم گفت:"اینجا منتظر می‌مانیم"، و ما بر روی زمین سرد به انتظار نشستیم. آسمان کم کم روشن می‌شد؛ به سختی اشیا را می شد تشخیص داد. خیلی زود صدای لخ و لخ صندل‌های زن کولی را شنیدم. مادرم نامش را صدا کرد و گفت:"خودت هستی؟" "بله اینجایم" هنوز هیچ چیز را نمی دیدم، فقط صدایش را شنیدم. بدون اینکه نزدیک شدنش را ببینم، ناگهان او را در کنار خود حس کردم. او به سنگ صاف و بزرگی اشاره کرد و گفت:"آن جا بنشین".نگفت چه اتفاقی می‌خواهد بیفتد. نگفت بسیار دردناک است، فقط گفت: تو باید دختر شجاعی باشی. کارش را مثل یک جلاد شروع کرد.مادرم پشت سرم نشست و سرم را به سینه  اش چسباند. پاهایش را دور بدن من احاطه کرد. ریشه درختی را که در دست داشت بین دندانهای من گذاشت.گفت:"گازبزن".از ترس خشک شده بودم... من به میان پاهایم خیره شدم. دیدم زن کولی_که شبیه بقیه پیرزنان سومالیایی بود با این تفاوت که هیچ لبخندی بر لب نداشت و البته نگاهش مانند نگاه مرده‌ای بود که هنوز چشم هایش را نبسته باشند _ با یک روسری رنگی که دور سرش پیچیده بود و یک پیراهن سبک پنبه ای؛ دست هایش را داخل کیف دستی اش که از جنس گلیم‌هائی بود که روی آن می‌خوابیدیم، کرد. چشمانم روی کیف دستی میخکوب شده بود. می‌خواستم بدانم با چه چیزی می‌خواهد مرا ببُرد. یک چاقوی بزرگ را تجسم می‌کردم، ولی او از داخل آن کیف، یک کیف کوچک نخی بیرون آورد. با انگشتان بلندش داخل آن را گشت و بالاخره یک تیغ ریش تراشی شکسته بیرون کشید. به سرعت تیغ را از این رو به آن رو چرخاند و امتحان کرد. خورشید به سختی بالا آمده بود. نور به اندازه‌ای بود که رنگ ها را ببینم ولی نه با جزئیات. خون خشک شده‌ای را روی لبه دندانه دار تیغ دیدم. روی تیغ تف کرد و با لباسش آن را پاک کرد. همچنان که آن را به لباسش می‌سابید، دنیای من ناگهان تاریک شد. مادرم دستمالی را روی چشمانم انداخت.چیزی که بعد از آن حس کردم بریده شدن گوشتم، آلت تناسلیم، بود. صدای گنگ جلو و عقب رفتن اره وار را بر روی پوستم می‌شنیدم.وقتی به گذشته فکر می کنم، نمی توانم باور کنم که چنین اتفاقی برایم افتاده است. همیشه فکر می‌کنم درباره کس دیگری سخن می‌گویم. نمی دانم چگونه احساسم را بیان کنم تا بتوانید آن را روی بدن خود حس کنید. مثل این بود که کسی گوشت ران شما را برش بدهد یا بازویتان را قطع کند. با این تفاوت که این قسمت حساس ترین بخش بدن است.من حتی کوچک ترین حرکتی نکردم، زیرا خواهرم،"امان" را به یاد داشتم و می‌دانستم هیچ راه فراری وجود ندارد. فکر می‌کردم اگرتکان بخورم درد بیشتر می‌شود. فقط پاهایم بدون اراده شروع به لرزیدن کرد. از حال رفتم... وقتی بیدار شدم گمان می‌کردم تمام شده است، ولی بدتر از زمان شروع بود. چشم بندم کنار رفته بود و من زن جلاد را دیدم که یک مقداری خار درخت اقاقیا را کپه کرده بود. او از آنها برای ایجاد سوراخ هایی در پوستم استفاده کرد. سپس نخ سفید محکمی از سوراخها رد کرد تا مرا بدوزد. پاهایم کاملا‌ بی‌حس شده بود، ولی درد بین آن ها آن چنان شدید بود که آرزو می‌کردم بمیرم. مادرم مرا در بازوانش گرفته بود_برای آنکه آرام بگیرم او را تماشا می‌کردم... چشمانم را باز کردم. آن زن رفته بود. مرا حرکت داده بودند و بر روی زمین نزدیک صخره خوابانده بودند. پاهایم از مچ تا ران با نوارهایی از پارچه به هم بسته شده بود، به طوریکه نمی توانستم حرکت کنم. من اطراف را به دنبال مادرم نگاه کردم، ولی او رفته بود. سنگی را نگاه کردم که مرا روی آن خوابانده بودند. از خون من خیس بود. مثل اینکه مرغی را در آنجا سر بریده باشند. تکه‌هایی از گوشت تنم، آلت تناسلیم، آنجا افتاده بود، دست نخورده، زیر آفتاب در حال خشک شدن بود.دراز کشیدم، به خورشید که حالا دیگر بالای سرم ایستاده بود نگاه کردم. هیچ سایه‌ای اطراف من نبود و موجی از گرما صورتم را سیلی می زد. تا این که مادرم همراه با خواهرم برگشت. مرا به سایه یک بوته کشاندند. این یک سنت بود. یک سرپناه کوچک زیر یک درخت آماده کرده بودند، جایی که من تا زمان بهبودی استراحت کنم. چند هفته، تنهای تنها، تا کاملا خوب شوم.فکر کردم عذاب تمام شده، اما هر بار که خواستم ادرار کنم درد شروع می‌شد. حالا می‌فهمیدم چرا مادرم می‌گفت زیاد آب و شیر ننوش. مادرم اخطار کرده بود که راه نروم. بنابراین نمی توانستم طنابهایم را باز کنم. چون اگر زخم‌ها از هم باز می‌شد، کار دوخت و دوز باید دوباره انجام می‌گرفت.

اولین قطره ادراری که از من خارج شد، انگار اسید پوستم را می‌خورد. وقتی زن کولی مرا دوخت، فقط سوراخی به اندازه سر چوب کبریت برای ادرار و خون- در زمان پریدی- باز گذاشته بود. این استراتژی خردمندانه، تضمینی بود برای اینکه تا قبل از ازدواج هیچ رابطه جنسی نداشته باشم و شوهرم مطمئن باشد یک باکره تحویل گرفته است.هر هفته مادرم معاینه ام می‌کرد تا ببیند کاملا بهبود یافته ام یا نه ، وقتی بندهایم را از پاهایم گشودم، توانستم برای اولین بار به خود نگاهی بیندازم. یک تکه پوست کاملا هموار کشف کردم که فقط یک جای زخم در وسط آن بود. مانند یک زیپ، که آن زیپ کاملا بسته شده بود. آلت تناسلیم مثل یک دیوار آجری مهر و موم شده بود تا هیچ مردی توانایی دخول تا شب عروسیم را نداشته باشد...زمانی که شوهرم با یک چاقو یا فشار، آن را از هم می‌درید..."

پانوشت:

گل صحرا(دفتر خاطرات واریس دیری)
نگارنده:واریس دیری
برگردان شده توسط:شهلا فیلسوفی و خورشید نجفی
نشر چشمه،تهران
پاییز 1383

• تعریف بخش فارسی دانش نامه ی ویکی پدیا از ناقص‌سازی جنسی زنان (ختنه زنان):
  ناقص‌سازی جنسی زنان (ختنه زنان) عملی است که طی آن بخشی از آلت تناسلی زنانه به خصوص کلیتوریس و لبهای آن بریده می‌شود. این عمل که میل جنسی در زنان را تا حد بسیار بالایی نابود می‌کند، سابقا در میان اعراب بسیار متداول بوده است، اما امروزه نیز توسط گروه‌هایی از اعراب، بخصوص در شمال آفریقا مرسوم است. در غرب و جنوب ایران نیز وجود دارد. ناقص‌سازی جنسی زنان نزد سازمان ملل، گروههای دفاع از حقوق بشر و حقوق زنان یکی از مصادیق خشونت علیه زنان تلقی می‌شود.
  به گفته بنیاد جمعیت سازمان ملل این عمل حقوق اساسی زنان و دختران را نقض می‌کند و به سلامتی آنان صدمات جدی وارد می‌آورد. ۶ فوریه روز بین‌المللی علیه ناقص‌سازی جنسی زنان نامگذاری شده است.
  بر اساس آمار، در موارد متعددی اين عمل که با دردی جانکاه همراه است، منجر به خونريزی، عفونت، ناباروری و حتی مرگ می‌شود.
  این عمل موافقان و مخالفین خود را دارد. جوامع غربی صریحاً موضع خود را در این باره اعلام کرده‌اند و این عمل را غیرانسانی و قرون وسطایی می‌دانند. اما گروهی از اعراب مسلمان این کار را سنت پیغمبر اسلام می‌دانند و از آن دفاع می‌کنند.
  به گفته مدیر بنیاد جمعیت سازمان ملل، تورایا احمد عبید، این بنیاد خواستار تعهد جدی‌تر دولت‌ها برای سرمایه‌گذاری و اجرای برنامه‌هایی جهت پیشگیری از این عمل است و تأیید می‌کند که بین ۱۲۰ تا ۱۴۰ میلیون زن در سراسر جهان، ناقص‌سازی جنسی شده‌اند و سه میلیون دختر هر ساله در معرض خطر آن قرار دارند.

• زندگي نامه كوتاه "واريس ديري":
  واریس دیری یک مانکن زن بين‌المللی آفریقایی‌تبار و در عین حال سخنگوی حقوق زنان در آفریقاست.
  كتاب «گل صحرا» خاطرات او است كه در كودكی ختنه شده‌است.
  بخش‌های اول این كتاب به دوران كودكی و زندگی كوچ نشينی‌اش به ویژه در نگهداری از حيوانات اختصاص دارد و پس از آن به داستان فرار و گذرش از بیابان توانفرسای سومالی پرداخته‌است.
  واریس وقتی ۱۲ سال بیش‌تر نداشت، از زندگی كوچ نشينی صحرایی فرار كرد چون پدرش در مقابل پنج شتر، او را به عقد مردی شصت ساله درآورده بود. او از صحرای سخت سومالی می گذرد و بالاخره به لندن می‌رود. در لندن یک عكاس انگليسی زیبایی و استعداد او را كشف می‌کند و سرانجام واریس یک مدل (مانکن) می‌شود.
  او در بخش بعدی این کتاب ضمن وحشیانه خواندن تجربه‌اش از عمل ناقص‌سازی جنسی زنان که نزد عوام به ختنه زنان نیز معروف است، گزارش می‌دهد که این کار معمولاً در شرايط كاملاً ابتدایی به وسيله قابله يا زنی دهاتی و بدون هیچ‌گونه داروی بیهوشی انجام می‌شود.
  از اين پس واريس درباره ختنه شدنش صحبت می‌كند: ابتدا به اين دليل كه اين موضوع او را عميقاً آزار داده است و علاوه بر مشكلات جسمی هیچگاه نتوانسته است به لذت رابطه جنسی پی ببرد. و دليل ديگر اینكه حالا به عنوان زنی بالغ از كشورش می‌تواند به جای تمامی زنان هم‌وطنش كه سكوت كرده‌اند كاری بكند.
  امروز واریس به عنوان سفیر سازمان ملل متحد در راه توقف ختنه زنان جهان فعاليت می‌كند.

• دوستان عزیز توجه داشته باشند که با جستجوی عبارت "Female Circumcision" در موتورهای جستجو می توانند عکس های دیگری از این جنایت غیرانسانی را به دست بیاورند. امیدوارم که دوستان گرامی،مرا به خاطر اکتفا کردن به تنها یک عکس_که چندان بازگوکننده ی عمق فاجعه نیست_ببخشند.

وقتی جنگ قدرت به "مدرک تحصیلی" هم کشیده می شود...

بعد از ماجرای رسوایی اخلاقی و دکترای جعلی علی کردان،وزیر کشور دولت
محمود احمدی نژاد،به ناگاه احمد جاسبی،رئیس دانشگاه آزاد اسلامی،ادعاهای
تازه ی این فرد مبنی بر "گرفتن مدرک های کارشناسی و کارشناسی ارشد از
دانشگاه آزاد" را تکذیب کرد و افزود:"نام این فرد در لیست دانشجویان
گذشته و اکنون این دانشگاه موجود نیست".

1. ساده لوحی است که این گفته ی رییس دانشگاه آزاد را تنها یک تکذیبیه به
حساب آورد،سازمان تحت نفوذ علی اکبر هاشمی رفسنجانی،به عمد این مطلب را
الآن می گوید تا آش "گزینه ی مقام رهبری برای پست وزارت کشور" شورتر و
شورتر شود.
2. محض خرد کردن دهان ایادی بیگانه هم شده،بگویم که کشورمان بسیار مردم
سالار است،تا وقتی پشت پرده ای به اندازه ی همه ی احزاب جهان داریم دیگر
حزب بازی و این ادا و اطوارای اضافی کیلویی چند؟
3. وای براین دولت و ملت.

تشدید بیگانگی مردم منطقه با هیئت حاکمه ی ایران؛بحث دراز آغاز و پایان ماه رمضان

1. اختلاف نظر در تعیین روز اول ماه رمضان_میان حاکمیت و توده ی مردم
منطقه های سنی نشین غرب کشور_ در روزهای اخیر بار دیگر نگاه های بسیاری
را به خود متوجه ساخته است،شمار زیادی از روحانی های مساجد محل زندگی
من(شهر سقز) روز دوشنبه را روز اول ماه رمضان اعلام کردند و البته شمار
انگشت شماری هم_از جمله امام جمعه_این کار را نکردند.
از سوی دیگر به گونه ای مشابه همواره شاهد امتداد این اختلاف نظر در مورد
تعیین روز عید فطر نیز بوده ایم.
2. اساسا این فکر که هلال رویت شده در تهران باید برای منطقه های دور از
مرکز ملاک قرار گیرد،اشتباه است و بر همین اساس هم بسیاری از روحانی های
محلی این حق را به خود می دهند که برای منطقه ی محل زندگی خودشان به
صورتی مستقل عمل کنند،این یک امر بدیهی است.
البته جای شگفتی نیست که در این مملکت حتی هلال رویت شده در تهران هم
ملاک قرار نمی گیرد،آن طور که من شنیده ام شرعا باید در پایتخت هم ماه
رمضان از روز دوشنبه آغاز می شد،ولی چرا یک روز دیرتر؟
پاسخ این پرسش نه سر از "رویت یا عدم رویت هلال ماه نو" بلکه سر از بحث
"لزوم جدایی شیعه و سنی در همه ی موارد" در می آورد،عجیب نیست؟
3. این که در کشوری مانند عراق شیعه ها و سنی ها بر سر نقطه ی آغاز ماه
رمضان با هم توافق ندارند(تعمیم بدهید به کل کشورهای اسلامی)نه ناشی از
"یک اختلاف در رویت هلال ماه نو"،بلکه ناشی از "یک تلاش برای هرچه جداتر
کردن این دو فرقه ی اسلامی" توسط حکومت هایی "به اصطلاح منادی وحدت"
مانند جمهوری اسلامی ایران است،برای کسانی که در این مسیر تلاش می
کنند،دیگر اهمیتی ندارد که هلال ماهی که در بغداد مشاهده می شود،می تواند
برای شیعیان آن شهر هم ملاک عمل قرار گیرد،وظیفه ی این افراد تنها ایجاد
تفرقه و البته تلاش برای "تحکیم وحدت اسلامی" است.
4. چند سالی است که این جریان_در مناطق سنی نشین غرب کشور_تکرار می شود،
و به نظر من باید به این حرکت به ظاهر کوچک بسیار اهمیت داد،اهمیت بسیار
آن را می توان از ناخشنودی شدید تخت نشینان تهران از این نافرمانی مدنی
حدس زد.